Czy warto budować piwnice?

Jeśli decydujemy się na budowanie piwnicy to coraz częściej po to żeby urządzić w niej kotłownie na stałopalny piec CO z odpowiednio dużym pomieszczeniem na skład opału (węgiel, drewno),  pomieszczenie gospodarcze z przeznaczeniem na różne produkty gospodarstwa domowego (weki, ziemniaki i inne), garaż na samochód osobowy, warsztat typu hobby, domową siłownię, saunę lub miejsce do gry w bilard. Taka piwnica powinna być ciepła i sucha.

Podpiwniczenie budynku wiąże się niestety z dodatkowymi kosztami poniesionymi na materiały oraz robociznę. Czasem warto je jednak ponieść. Piwnica zrekompensuje nam brak strychu i godnie zastąpi składzik lub rupieciarnię. Mniej typowym acz pomysłowym rozwiązaniem jest urządzenie w piwnicy domowej siłowni sauny czy nawet miniklubu z miejscem do gry w bilard. Gdy już zdecydujemy o umieszczeniu piwnicy w projekcie domu musimy uwzględnić odpowiednie do jej wykonania materiały. Nie wszystkie materiały budowlane nadają się bowiem do budowy kondygnacji podziemnych. Zakres stosowania danego surowca określa producent a potwierdzenie tego znajdziemy w Polskiej Normie Budowlanej lub Aprobacie Technicznej.

Drugim etapem murowania piwnic jest zastosowanie odpowiedniej izolacji ciepło i  wodochronnej. Brak takiej izolacji lub zastosowanie byle jakich materiałów może nam w przyszłości przysporzyć wiele kłopotów i narazić na ogromne koszty poprawek. Dlatego też warto zwrócić uwagę czy zastosowane materiały odpowiadają wymaganiom Polskich Norm lub Aprobat Technicznych.

Ściany piwnic ociepla się twardym styropianem, polistyrenem ekstrudowanym oraz specjalną wełną mineralną i szklaną. Najwygodniejsze są twarde płyty styropianowe (odmiany przynajmniej EPS 100) jednostronnie wykończone papą asfaltową z frezowanymi krawędziami, które umożliwiają dokładne ich łączenie i uniknięcie mostków termicznych na ich styku. Odporniejszy na uszkodzenia mechaniczne od styropianu jest polistyren ekstradowany. Ocieplenie najlepiej układać od zewnętrznej strony. Styropian i polistyren mocuje się do ścian odpowiednim klejem lub lepikiem asfaltowym (bez  rozpuszczalników organicznych), które nie powodują ich rozpuszczenia. Płyt nie należy mocować punktowo na zaprawę, bo pod naporem gruntu mogłyby popękać. Podziemną część ocieplenia ochrania się siatką z włókna szklanego wciśniętą na zaprawę klejową lub obmurowuje ścianką dociskową z cegły. Jeśli materiał ociepleniowy wystaje ponad powierzchnię terenu, zabezpiecza się go cokołem z płytek klinkierowych lub tynkiem cokołowym (mozaikowym).

W domach jednorodzinnych zwykle stosujemy izolacje wodochronną typu lekkiego lub średniego, stosowane w przypadku posadowienia budynków powyżej zwierciadła wody gruntowej. Izolacja polega w tym przypadku na pokryciu ścian powłokami z emulsji mas dyspersyjnych asfaltowo-gumowych,  bitumicznych lub folii PCV. Często jako dodatkowe zabezpieczenie izolacji właściwej stosuje się tzw. folię kubełkową która dzięki przetłoczeniom jest odsunięta od ściany i umożliwia odprowadzenie wilgoci. Podłoże pod izolację musi być zagruntowane roztworem asfaltowym lub emulsją asfaltową a izolacja powinna być zabezpieczona przed uszkodzeniami mechanicznymi. Jeszcze jednym ważnym czynnikiem przy stawianiu piwnicy jest przestrzeganie kolejności prowadzenia robót. Jeżeli w projekcie nie określono inaczej ściany piwnic można zasypywać nie wcześniej niż po wykonaniu stropu nad piwnicą. Wcześniejsze zasypanie może spowodować katastrofę ciężar osypującej się ziemi może wepchnąć ściany do środka budynku,  a same ściany mogą popękać.

Jeśli piwnica może być – choćby tylko podczas burzy – zalewana wodą, dom należy otoczyć drenażem. Odprowadza on nadmiar wody z gruntu i zmniejsza ciśnienie wody napierającej na ściany fundamentowe. Odprowadza również spływającą z dachu wodę deszczową, a wiosną – wodę z topniejącego śniegu. Osuszając wilgotny teren wokół domu, drenaż zapobiega zawilgoceniu ścian piwnic  przez wodę gruntową.  Jest potrzebny także tam, gdzie grunty są spoiste (gliny) oraz gdy dom stoi na zboczu lub skraju skarpy. Najpierw tuż przy fundamencie robi się wykop i w nim układa się rury drenarskie z PCW. Kolejne odcinki muszą mieć spadek (wystarczy 5 promili, czyli 5 cm na długości 10 m) w stronę odpływu, czyli kanalizacji deszczowej, rowu melioracyjnego lub rzeki. Następnie rury obsypuje się minimum 20-centymetrową warstwą żwiru płukanego o średnicy od 4 od 32 mm. Na warstwie żwiru układa się geowłókninę, żeby zatrzymywała drobne cząstki gruntu niesione przez wodę – zapewni to lepszą drożność drenażu. Na koniec wykop zasypuje się ziemią. Przykłady budowy piwnic można znaleźć na blogach np. fotobudowa.com.pl.